💭 از قشنگترین پژوهشهایی که اخیرا خوندم مقاله دکتر کلوتری(Clotre) از دانشگاه استنفورد بود. ایشون دنبال این بودن ببینن راسته که ”ته ماجرا نه شلوغ بودن دور و برمون، که کیفیت روابط تعیین کننده سلامت روان ماست!“و جریان؛ دور باش اما نزدیک، من از نزدیک بودنهای دور میترسم!درسته؟ یا..
📌 واسه رسیدن به جواب پژوهشگرا 1839 فرد 18 تا 70 ساله رو انتخاب کردن و اونها رو از لحاظ شدت احساس تنهایی، تروماهایی که تو زندگی داشتن و ابعاد مختلف سلامت روان مورد بررسی قرار دادن و بعد از تحلیل دادهها به سه یافته جالب رسیدن؛
+ یافته اول) آدما خیلی هم از تنهایی بدشون نمیاد و تا 75 درصد از زمانشون رو میتونن به تنهایی و بدون احساس انزوا بگذرونن…
+ یافته دوم) ”بهترین راه کم کردن تنهایی، تعاملات بیشتر نیست!، معنادار بودن روابط و تعاملاته“ و این یعنی؛
+ مهم نیست چه تعداد آدم تو زندگیت باشن، تا وقتی معنایی تو روابطت نیست و احساس امنیت رو از رابطه نمیگیری و خودت واقعیت نیستی!، "تنهایی"…
+ مهم نیست چه تعداد آدم تو زندگیت باشن، تا وقتی معنایی تو روابطت نیست و احساس امنیت رو از رابطه نمیگیری و خودت واقعیت نیستی!، "تنهایی"…
+ و در نهایت سه؛ اینکه دور و برمون شلوغ باشه اصلا تضمینی واسه سلامت روانمون نیست، بلکه بودن با آدمهایی که حست با حسشون میخونه و یه رابطه اصیل رو باهاشون تجربه میکنی میتونه از شدت ضربههایی که تو زندگی خوردی کم کنه. پس تو رابطه؛ کیفیت تعیین کننده نهاییه، نه کمیت...
❤️🔥 مخلص کلام اینکه؛
"دلهای ما که به هم نزدیک باشد
دیگر چه فرقی میکند که کجای این جهان باشیم
دور باش اما نزدیک
من از نزدیک بودنهای دور میترسم (شاملو)".
💝 نظر شما چیه دوستان!؟🌱.
"دلهای ما که به هم نزدیک باشد
دیگر چه فرقی میکند که کجای این جهان باشیم
دور باش اما نزدیک
من از نزدیک بودنهای دور میترسم (شاملو)".
💝 نظر شما چیه دوستان!؟🌱.
جاري تحميل الاقتراحات...