💭 حدود سه دههی پیش دو نفر از روانشناسهای برجسته دانشگاه کلمبیا به نامهای مولر(Mueller) و دویک(Dweck) دنبال این بودن ببینن "به هوش بچهها بیشتر توجه کنیم بهتره! یا به تلاش و پشتکارشون در انجام کارها!و اونها رو به خاطر هوششون تحسین کنیم آیندهدارتره یا پشتکاری که نشون میدن!"…
📌 برای رسیدن به جواب این سوالها، پژوهشگران 128 کودک 10 تا 12 ساله رو انتخاب کردن و تو شش مطالعه مجزا شروع کردن به بررسی چند و چون این ماجرا…
📌 روش انجام کارشون هم اینجوری بود که تو سری اول یه مجموعه سوال رو دادن به بچهها و فارغ از جواب درست و غلطی که از بچهها گرفتن یه گروه از بچهها رو به خاطر هوششون و یه گروه دیگه رو به خاطر تلاششون تحسین کردن...
📌 یعنی به گروه اول گفتن آفرین بشر تو چقدر خفن باهوشی!. عجب هوشی داری و دمت گرم دادا!، و به گروه دوم گفتن بابا تو چه پشتکاری داری و چقدر پرتلاشی!، عجب ارادهای!، و حال کردم با ارادهت! ... و بعدش شروع کردن به بررسی انگیزه هر دو طرف برای ادامه کار...
📍 نتیجه بررسیهای اولیه نشون میداد:
تایید و تشویق هوش بچهها و گفتن "عجب بچهی باهوشی دارم من خدا" نسبت به تحسین اراده بچهها و گفتن "عجب بچهی پرتلاش و با پشتکاری دارم من خدا" واقعا اثرگذارتره و انگیزه بچه رو در مراحل اولیه کار برای ادامه مسیر بیشتر میکنه. اما...
تایید و تشویق هوش بچهها و گفتن "عجب بچهی باهوشی دارم من خدا" نسبت به تحسین اراده بچهها و گفتن "عجب بچهی پرتلاش و با پشتکاری دارم من خدا" واقعا اثرگذارتره و انگیزه بچه رو در مراحل اولیه کار برای ادامه مسیر بیشتر میکنه. اما...
جاري تحميل الاقتراحات...