💭 دوستی ازم پرسید؛ چطور تو مسیر رسیدن به اهداف و خواستهها، انگیزهمون رو حفظ کنیم! و با کوچکترین تلنگری دست از کار نکشیم!؟
+ گفتم؛ از قانون گلدی لاکس (Goldilocks) غافل نشو.
💬 پرسید؛ چطور یعنی!
گفتم؛ اصل گلدی لاکس میگه؛ مغز آدمی عاشق چالشه و تو باید غذای چالشی بهش بدی...
+ گفتم؛ از قانون گلدی لاکس (Goldilocks) غافل نشو.
💬 پرسید؛ چطور یعنی!
گفتم؛ اصل گلدی لاکس میگه؛ مغز آدمی عاشق چالشه و تو باید غذای چالشی بهش بدی...
📌 میگن واسه درآوردن یه صدای خوب از ویولن، دست کم باید پنج سال باید وقت گذاشت. میگن رتبه شدن تو کنکور نیاز به یه برنامه دو ساله داره و میگن برای ساختن یه بدن رو فرم (در کنار سایر عوامل) دست کم باید یه سال وزنه زد. اما یه سوال چطور تو این مسیر دیربازده، زودی وا ندیم؟!…
📌 جیمز کلییر (james clear) نویسنده کتاب قشنگ عادتهای اتمی، راز این وا ندادنها رو تو ساختن یه عادت هر روزهی مبتنی بر قانون گلدی لاکس میدونه...
📌 قانون گلدی لاکس میگه مغز آدمی عاشق چالشه و تو باید غذای چالشی بهش بدی. اما این چالش نه باید در حدی باشه که کسلش کنه و نه باید در حدی باشه که فرسودهش کنه. این چالش باید دارای دشواری "قابل کنترل" باشه...
📌 مثلا فرض کنید شما عاشق تنیس هستید و تنیس رو هم خوب بلدید؛ اگه جلوی یه بازیکن خردسال 5 ساله بازی کنید چه اتفاقی میفته!؟، به سرعت خسته میشید چون بازی براتون خیلی آسونه. تمام امتیازات بازی رو بردید و هیچ چالشی برای شما وجود نداره…
📌 حالا اگه جلوی یه تنیسور حرفهای مثل راجر فدرر بازی کنید چی!؟، این بار هم زود انگیزهتون رو از دست میدید چون مسابقه به شدت سخته و شما حرفی واسه گفتن ندارید. حالا اگه با یکی بیفتید که با شما برابر بازی کنه چی!؟. تمام تمرکز و تلاشتون رو میگذارید واسه یه رقابت تگاتنگ و سخت…
📌همین مسیر تو شروع و ادامه کارها حرف اول رو میزنه. اگه تو مسیر کاری که شروع کردی به "دشواری قابل کنترل" توجهی نکنی و شروع طوفانی و طاقت فرسا یا نقطه مقابل اون کار دم دستیای رو به خودت تحمیل کنی عملا نتونستی غذای مورد علاقه مغز رو بهش برسونی،کسلی و فرسودگی رو بهش تحمیل میکنی...
📌 حالا چطور میشه به این "دشواری قابل کنترل" رسید!؟
1) حس و حال مسیر. تا فر نخوری داخل کار و حس و حال اون کاری که دستته رو تجربه نکنی متوجه سطح دشواری قابل کنترل اون نمیشی. مثلا کتاب رو که باز میکنی میبینی دو صفحه نخونده خسته شدی و فکرت پرید، دو خط خوندنم حس خوبی بهت نمیده….
1) حس و حال مسیر. تا فر نخوری داخل کار و حس و حال اون کاری که دستته رو تجربه نکنی متوجه سطح دشواری قابل کنترل اون نمیشی. مثلا کتاب رو که باز میکنی میبینی دو صفحه نخونده خسته شدی و فکرت پرید، دو خط خوندنم حس خوبی بهت نمیده….
2) توصیه اهل فن. دیدی موقع ثبت نام واسه کلاس زبان یه تعیین سطح میگیرن!. این ماجرا همون اصل گلدی لاکسه که میگه؛ اگه بدون توجه "به دشواری قابل کنترل" از ABC شروع کنی بیانگیزهش میکنی و خسته!، و اگه بدون توجه به پیشینه زبانی ببری بذاری تو سطح (C2 یا Proficiency) دلزدهش کردی...
3) خودشناسی. یکی همزمان چند تا کتاب نخونه نمیتونه پیش بره و یکی تا یه دونه رو کامل نکنه کتاب دوم رو نمیتونه شروع کنه!. یکی اهل صبحه و روزا انرژی بالایی داره و دیگری اهل شبه و شبها!. یکی تو سکوت باید درس بخونه و دیگری با موزیکم راحته. برای همین نمیشه واسه همه یه خط داد...
جاري تحميل الاقتراحات...