احساس خوشبختی حاصل تقسیمِ داشتهها بر خواستههاست. افزایش این احساس مشروط به بزرگتر شدن صورت کسر (داشتهها) یا کوچکتر شدن مخرج کسر (خواستهها) است. جمهوری اسلامی چون نمیتوانست به مردم «امید» دهد که «داشتههایشان» افزایش خواهد یافت، به «هراسافکنی» میپرداخت زیرا هیچچیز 👇
به اندازۀ ترس نمیتواند شهروندان را قانع کند که از «خواستههایشان» بکاهند و به آنچه دارند بسنده کنند. با القای ترس به ایرانیان میگفتند خوشحال باشید که مثل سوریه و یمن نشدهایم، تا شهروندان هراسان بپندارند «همین که زندهایم» مایۀ شادمانی است. جانهای ترسخورده در کنج عافیت👇
میخزند تا مبادا مردهریگی که اندوختهاند بر باد رود.اما «امیدواران» همیشه بر شکاف میان آنچه هست و آنچه باید باشد تأکید میکنند و میگویند امور «میتواند» و «باید» بهتر شود. آنان که امیدوارند به وضعیت موجود تن نمیدهند،به افق اعلی مینگرند و در پی تغییر بنیادین امور برمیآیند👇
جاري تحميل الاقتراحات...