به همین سادگی دوستی مان شروع شد.
رضا با خوشرویی، کنجکاوی، پرسشگری، فروتنی و خونگرمی اش آدم دیرجوش، محتاط و بدگمانی چون من را علیرغم همه ی اختلاف نظرهای ریز و درشت مان دوست صمیمی ای کرد که گویا سالها با هم از آب و آتش رد شده ایم .
رضا با خوشرویی، کنجکاوی، پرسشگری، فروتنی و خونگرمی اش آدم دیرجوش، محتاط و بدگمانی چون من را علیرغم همه ی اختلاف نظرهای ریز و درشت مان دوست صمیمی ای کرد که گویا سالها با هم از آب و آتش رد شده ایم .
هرگز از به چالش کشیده شدن یا کشیدن شانه خالی نمی کرد، اما اینکار را با چنان ظرافتی انجام می داد که گویا بازی تخته نردی برای سرگرمی هر دو مان در جریان است که بهانه ای است برای مصاحبت. گهگاه قصه های جنگ مان را رد و بدل می کردیم، از روزهایش در آفتاب یزد و بعدتر و بعدتر و بعدتر...و
گلایه های همیشگی من از «کارتل خبرنگاران» و «تنبلی و رفتار حرفه ای» و انکار او که آشفته تر از آنی است که جای هماهنگی بگذارد. خستگی ناپذیری اش برای تشویق من به انتشار نوشته ها در رسانه که با «نه مرسی» من از میدان به در نمی رفت و خستگی خودش از خبرنویسی روزانه که فرصت کار
تحقیقی را از او می گرفت، انزوای کرونا، مرگ سوفی و ناگهان پنج ماه پیش آن خبر هولناک «بیماری»!
در عجز و ناتوانی فقط توانستم دوست متخصصی را مشاور پزشکی همزبانش درتبعید کنم ولی اخبار خوب نبود:
دیر بود! دیر!
تا دیروز...
در عجز و ناتوانی فقط توانستم دوست متخصصی را مشاور پزشکی همزبانش درتبعید کنم ولی اخبار خوب نبود:
دیر بود! دیر!
تا دیروز...
دوست ودشمن بسیار گفتند،اما آنچه در خاطرمن می ماند آن است که دراین سالهای اخیرکه بسیاری که به گمان خودخیلی پیش تر ازاو بر تخت فلک بودند،غورِ حضیضِ هبوط خود را نمی یابند، رضا درتلاش بی وقفه اش برای تعالی کامیاب بود. یادش گرامی و خاطره اش برای خانواده،دوستان و همکارانش شاد و جاودان!
جاري تحميل الاقتراحات...