درباره وضعیت خودروها و کامیونهای روسی در جنگ اخیر این روزها زیاد بحث شده است: از وضع لاستیکها گرفته تا تعمیر و نگهداری و آثار دیگری که نشان می دهد برخی خودروها بیش از یکسال تکان نخورده اند. اما روسها یکبار در ۷۵ سال پیش در همین مناطق گاهی در نزدیکی (نه در خود) فصل گل و شل
بصورت موفقیت آمیز عملیات کردند و ستون فقرات لجستیکی شان متکی به کامیون بود. مشخصا در بزرگترین عملیات نظامی تاریخ «باگراتیون» روسها برای لجستیک متکی به بیش از۴۰۰ هزار کامیون برای جابجایی میلیونها نفر و میلیونها تن تدارکات بودند که با موفقیت انجام دادند.
اما این کامیونها از کجا می آمدند؟ در ۳ سال پایانی و سرنوشت ساز جنگ بخش عمده این کامیونها در چارچوب برنامه قرض و واجاره از خارج از شوروی تامین می شدند به نحوی که در ۱۹۴۵ آمار تجمیعی کامیونهای وارداتی به بیش از ۴۰ درصد ناوگان روسها رسیده بود.
به غیر از تعداد بحث دیگری هم مطرح بود: کیفیت!
بخش عمده کامیونهای وارداتی از طرف آمریکا خودروهای ۳ محوره استادبیکر آمریکایی بود که روسها به آن لقب «کامیون پیروزی» داده بودند. مشخصا در همان عملیات باگراتیون علیرغم آنکه فقط یکصدهزار کامیون (۳۰٪) از این مدل بودند ولی چون به خوبی از
بخش عمده کامیونهای وارداتی از طرف آمریکا خودروهای ۳ محوره استادبیکر آمریکایی بود که روسها به آن لقب «کامیون پیروزی» داده بودند. مشخصا در همان عملیات باگراتیون علیرغم آنکه فقط یکصدهزار کامیون (۳۰٪) از این مدل بودند ولی چون به خوبی از
پس عبور از زمینهای ناهموار و گل آلود بر می آمدند،اثر مهمی داشتند. در کنار این کامیونهای متوسط، ۲۶ هزار کامیون سنگین دایاموند رئو تی نیز به شوروی اهدا شده بود که با وجود تعداد کمتر نقش مهمی در بازیابی تانکها، خودروها و ادوات از گل و لای و روسیه،بلاروس و اوکرایین ایفا کردند.
پی نوشت: این از دست دادن کامیونها برای روسها کابوس لجستیکی بزرگی فراهم خواهد کرد. بویژه آنکه هنوز علایمی از ساختن دپوهای لجستیکی در نزدیکی خطوط مقدمشان (۱۸۰ کلیومتر و کمتر) به چشم نمی خورد و جبرانشان آسان نیست.
جاري تحميل الاقتراحات...