دو سال پس ازقتل عام مسافران هواپیمای اوکرایینی توسط سامانه تورام-یک سپاه پاسداران باادعای دفاع از سایت بیدگنه وقتش است که یادی کنیم از فرجام بخش مهمی از این تاسیسات که وقتی زمان انهدامش رسید عریان تر از آنی بود که نیازمند موشک کروز در میان رینگها (سوراخهای؟) پدافندی باشد.
موقعیت تقریبی تاسیسات نظامی که عمده شان بعد از افتتاح فرودگاه خمینی در زیر کریدور خروجی پروازهایش ساخته یا فعال شده اند را در این شکل به همراه مسیر و اطلاعات پروازی فاجعه هواپیمای اوکرایینی ببینید.
پادگان 20 ظاهرا مرکز پشتیبانی پایگاه پرتاب موشکهای بالستیک (سوخت مایع؟) است وپادگان امیرالمومنین نیز پایگاه پرتاب آنهااست.سایت ساخت موتورهای جامد بیدگنه که در سال 1390 منفجر و به مرگ طهرانی مقدم انجامید نیز در نزدیکی آن بود. اما موضوح این رشته مجموعه جهادخودکفایی سپاه است.
حدود سه سال بعد از انفجاربیدگنه و انهدام مرکز قالب گیری موتورهای سوخت جامد آن، 7 کیلومتر جنوب تر تلاش برای ساخت کارخانه مشابهی آغاز می شود و اولین آثار بهره برداری از آن در مقیاسی قابل توجه کوچکتر و کمتر جاه طلبانه که تحقیقاتی به نظر می رسد آغاز می شود.
این سایت به همین صورت کجدار و مریز به فعالیتش ادامه می دهد تا آنکه در سال 2017 اولین آثار توسعه آن (احتمالا برای تولید انبوه سوخت جامد کامپوزیت) آغاز می شود و این از ساخت حوضچه جدید برای فاضلاب عملیات ساخت و قالبگیری موتورهای جامد مشخص است.
گسترش مجموعه به سرعت ادامه پیدا کرده و علاوه بر اولین آثار استفاده ازحوضچه جدید (که بهترین توضیح برای آن نیاز به افزایش ظرفیت است) اقدامات برای حفر حوضچه دیگری هم آغاز می شود و ظرف چند ماه هر دوی آنها در حالت بهره برداری قرار می گیرند. البته دور از ذهن نیست که بخشی ازمحصولات این
بخشی ازمحصولات این مجموعه هدف حملات اسراییل از کمپ اشرف در عراق تا نقاط مختلف در سوریه بوده باشند. مجموعه به همین وضع ادامه می دهد تا اینکه در آوریل 2021 دوباره طرح جدیدی برای گسترش بیشتر آن آغاز می شود. گسترش تاسیسات 6 ماهی طول می کشد و به نظر می رسد در آستانه بهره برداری
در آستانه بهره برداری فازسوم افزایش ظرفیت، طرف مقابل تصمیم می گیرد که تاسیسات را منهدم کند (منطقا این کاری بسیار ارزانتر از ردیابی و انهدام موتورهای تولید و قاچاق شده به عراق، سوریه ولبنان است).این اتفاق دوراز ذهن نبودومن دو سال پیش به آن اشاره کرده بودم.
علیرغم آنکه دراین زمان 4 تصویر ماهواره ای از بعد از حمله به مجموعه داریم نمی توان باقطعیت 100 درصد عامل تخریب را مشخص کرد ولی گمان خود من در کنار سایراطلاعات رسیده و همچنین حملات مشابه در ماههای اخیر ( مثلا تسا) گزینه پرتاب وسیله انفجاری ازسقف با پهپاد را قویترازبقیه نشان می دهد.
با فرض ورود پرتابه از سقف،در مقایسه، مساحت سقف تخریب شده (500م.م.) کمتر از یک چهارم تخریب سقف نطنز در حمله هوایی سال 1399 است. با توجه به وجود مواد انفجاری/محترقه در این محل برخلاف سالن مونتاژ سانتریفیوژها، این نشانه استفاده از محموله نسبتا کوچکی است.
مجموعه در آخرین عکس ماهواره ای (حدود۱.۵ ماه پیش)هنوز در مرحله نخاله برداری با احتمال انتقال تجهیزات به مکان دیگر است. نکته جالب توجه حفره ای دایره ای شکل به شعاع حدود 4 متر در کف است که به دلیل عدم تطبیق با آثار روی سقف ممکن است به جای چاله انفجارمحل مخزن/میکسر یا ... بوده باشد.
پی نوشت: اگر نبود خون آن کودکان، زنان و مردان و بیگناه پرواز PS752 ، ادای جدی و سختگیر بودن درآوردن توسط دستگاه نظامی امنیتی ای که در کمتر از دو سال یکبار با عبور از مرزهایش و یکبار از داخل آن دو جزء دستگاه تولید مثل برنامه ی هسته ای اش را می کوبند و بعد
و بعد مدیراجرایی آن را به گلوله می بندند و سپس به کارخانه موشکی در بغل پایتخت که مدعی است برای حفاظت از آن در مقابل شبح خیالی موشک کروز به هواپیمای مسافربری شلیک کرده پرتابه انفجاری میزنند می توانست دستمایه بی انتهایی برای مضحکه باشد. اما دریغ که فقط آه و درد است که می ماند.
جاري تحميل الاقتراحات...