سیاستمداران در قدرت همیشه از نشان دادن کامل دست شان خودداری می کنند ولی رفتار و محدوده پاسخ آنهایی که در چارچوبهای نرمال سامانه های سیاسی کشورشان به قدرت رسیده اند مثل جورج بوش یا اشرف غنی با نگاهی به رویکرد حزب و نحله ای که به آن تعلق دارند تا حدودی مقدور و ممکن است.
ولی پیش بینی رفتار آنها که مثل ترامپ از بیرون سیاست به قدرت رسیده اند یا مثل چرچیل در دهه 30 بر علیه حزب خود شورش کردند دشوارتر است.برای شناخت آنهامی توان به مواضع شان پیش از تکیه زدن بر صندلی قدرت نگاه کرد:چه کتاب ولایت فقیه خمینی و نبردمن هیتلر و چه مواضع چرچیل مطرود در پارلمان
اما غرض از طرح موضوع: اگر در اردیبهشت 98 اشاره ما به احتمالات فرجام مهلک مسیری که در روابط بین جمهوری اسلامی و آمریکا در پیش گرفته اند، برای بسیاری دور از ذهن یا حتی تخیلی بود، با تبادل آتش و تهدید مکرر یکسال اخیر، احتمال وعواقب درگیری گسترده نظامی بین این دو موضوع داغ بحث است.
جمهوری اسلامی با اعلان علنی سیاست «نه جنگ و مذاکره» و از نگر من در پیش گرفتن عملی سیاست «تحمیل آغاز درگیری (به خیال خود) محدود» به آمریکا موضع خود را مشخص کرده است. آمریکا تا این لحظه از درگیری نظامی علنی در خاک ایران اجتناب کرده است و برتقاضای ظاهری مذاکره با زور تاکید می کند.
ده روز قبل ترامپ در مصاحبه ای درباره وضع روابط با ج.ا. گفت:«گاهی باید از سر میز مذاکره بلند شی و بری گاهی باید بگی متاسفم ما به نتیجه نمی رسیم اونها بهت زنگ خواهند زد چون ما همه ورقهای برنده را داریم و خیلی ها این رو نمی دونند ما واقعا همه ورقهای برنده را داریم».
ولی این گفته ها اطلاع چندانی درباره ی آنکه اگر آنها «زنگ نزنند» چه اتفاقی می افتد به ما نمی دهد.اگر ج.ا. مثل وضع فعلی حاضر به نشستن سر میز با بهترین مذاکره کننده آمریکایی هم نبود چه اتفاقی خواهد افتاد؟ترامپ پیشاسیاست در2013 با بکاربردن عین همان کلمات جمله 2020 اش را تکمیل کرد:
«ما همه ی برگهای برنده رو داریم. آنها باید دیوانه باشند که که سر میز مذاکره نیایند چونکه همان بلایی سرشان خواهد آمد که سر عراق و خیلی های دیگر آمد. جنگ طولانی و خونینی خواهد بود ولی در نهایت این پایان ایران به شکلی که امروز می بیندش خواهد بود».
یادآوری این موضوع از این جهت لازم است که فرض آنکه ترامپ به دلیل پایگاه رای یا مواضع ضدجنگش هرگز به فکر استفاده گسترده از زور نخواهد افتاد بویژه پس از دور دوم احتمالی ریاست جمهوری اش می تواند مانند آن یکی فرض غلطی باشد که نتیجه اش در بزرگراه فرودگاه بغداد دیده شد.
برای تلطیف موضوع: در دنباله آن مصاحبه 2013، ترامپ با اشاره به لیبی،با لحن کاسبکارانه ی مخصوص خودش صحبتهایی می کند که یکی از دوستان به لطیفه می گفت هم راهی برای تامین پشتیبانی برای مخالفان پیش پا می گذارد و هم از آن مهمترراهی برای خلاصی ابدی از نفرین نفت و دولت بی نیاز از مردم!
پی نوشت: من سال آن مصاحبه قبلی را اشتباه گفتم و مربوط به جولای ۲۰۱۲ است. دوست عزیزی این را تذکر دادند.
جاري تحميل الاقتراحات...